Вендэты не адбылося. “Барса” – пераможца Лігі чэмпіёнаў 2010/11.

Валоданне мячом “Барсы” не дазволіла манкуніанцам ў канцы матчу нават заікнуцца аб перамозе, куды там, за ўсе 90 хвілін гульні тыя 3 разы ўдарылі ў бок брамы іспанцаў і толькі адзін раз папалі ў яе, што і скончылася голам. Магчыма, Алекс Фергюсан разлічвў на хуткі гол (успомніце стартавы рывок ангельцаў), але гэты план праваліўся. Пасля яго выхаванцы адыйшлі да сваёй штрафной пляцоўкі і гуялі там даволі пасяпяхова. Але іх супернікам не ў першы раз даводзіцца падбіраць ключы нават да настолькі абараняючыхся камандаў. Паспеў адказаць на першы гол сваім ударам Руні, але што далей? Двойчы былі зломленыя гульцы “МЮ”, і друг раз камбэк зрабіць не атрымалася.

Адначасова, зрабіць заўвагі якому-небудзь з трэнераў ці асабіста пахваліць іншага таксама не атрымаецца. “Барселона” перамагла толькі з-за таго, што яна – “Барселона”. Будзьце ўпэўненыя – у гульні з такой камандай “МЮ” маглі дапамагчы толькі цуда і фартуна. Ні таго ні іншага не было. Усе зоны гульнявога арганізму “Юнайтэд” былі перакрытыя ўжо пачынаючы з 10-й хвіліны. Ці помніце вы якія-небудзь асабліва яркія моманты з ўдзелам таго ж Гігза, на якога ўскладаліся вялікія надзеі? Ці хуткія падключэнні і ўдары Эрнандэса? “Барса” поўнасцю перакрыла доступ футбольнага кіслароду ў выглядзе мяча да пярэдняй лініі “д’яблаў”, удар Руні – выключэнне. Але, на жаль для іхніх заўзятараў, ён не апынуўся адзіным голам у сустрэчы. Выхады на поле Нані і Скоўлза былі падобныя да канвульсіяў паміраючага, бо ні ў тога ні ў другога няма асаблівых і адначасова пастаянных здольнасцяў, якія б маглі разваліць нешта ў такой гульні “Барсы”. А яны былі ў Месі і Ко, чым тыя паспяхва і скарысталіся. Наўрад ці што б змяніў і выхад Бербатава, якога так чакалі фанаты намінальных гасцей.

Таму ў такім выніку вінаваціць “МЮ” нельга, бо гульцы сапраўды зрабілі ўсё, што маглі. Урэшце рэшт гол у варотах “Барсы” пабываў. Але, як вы ведаеце, супраць лому…

“Барса” ж зноў даказала, што больш вялікую каманду на прасторах Еўропы і, верагодна, свету зараз знайсці складана. Гегемонія працягваецца, і ў наступным годзе блаўгранас паспрабуюць ўпершыню ў гісторыя Лігі чэмпіёнаў заваяваць трафей 2 разы запар. Атрымаецца ці не – будзем ведаць ўжо роўна праз год, а можа, і раней.

Трэба таксама адзначыць аднаго гульца, для якога матч апынуўся апошнім у кар’еры. У вялікай кар’еры, і поле ён можа пакідаць з высока паднятай галавой. Ван дэр Сар прапусціў тры галы. Але ні ў водным нельга папракнуць яго. Першы – пасля не тое, каб памылкі, але з-за не самай упэўненай гульні ўласнай абароны і канкрэтна Відзіча. Але таму нічога не заставалася, акрамя як трымаць пад кантролем цэнтр штрафной пляцоўкі, і нават яго нельга ў чымсьці абвінаваціць. Чалавечым магчымасям ёсць мяжа. Другі гол, верагодна, і можна пакласці ў скудную капілку недаглядаў брамніка “МЮ”, але калі з-за абаронцы такім ўдарам б’е Месі, а да таго ж не першы раз… Трэці ўдар быў проста небяручымся. Шанцы адбіць яго былі б у галандца, толькі калі б ён ўвесь матч прастаяў пад левай ад сябе “дзевяткай”.

Трэба падзякаваць гульцам абедзвюх камандаў за найцікавейшы фінал і вельмі прыгожую для такога ўзроўню гульню. І, канешне, павіншаваць з чацвёртым “вушастым кубкам” у руках. Яны гэтага сапраўды годныя!

Финал

Барселона (Испания) – Манчестер Юнайтед (Англия) – 3:1 (1:1, 2:0)

Голы: 1:0 – Педро (27), 1:1 – Руни (34), 2:1 – Месси (54), 3:1 – Вилья (69).

БАРСЕЛОНА: Вальдес, Дани Алвес (Пуйоль, 88), Маскерано, Пике, Абидаль, Иньеста, Хави, Бускетс, Педро, Месси, Вилья (С.Кейта, 86).

МАНЧЕСТЕР ЮНАЙТЕД: ван дер Сар, Эвра, Видич, Рио Фердинанд, Фабио (Нани, 69), Кэррик (Скоулз, 77), Гиггз, Пак Чжи Сун, Валенсия, Х. Эрнандес, Руни.

Предупреждения: Дани Алвес (60), Кэррик (61), Валенсия (80), Вальдес (85).

28 мая. «Уэмбли», 21.45.